Με μια βαθιά αίσθηση ανακούφισης, ολοκληρώθηκε ο βιωματικός κύκλος 10 συναντήσεων της Σχολής Γονέων, στον οποίο συμμετείχαν 17 γονείς και κηδεμόνες. Μέσα σε αυτούς τους μήνες, οι συμμετέχοντες δεν έμαθαν «μαγικές συνταγές» για να γίνουν αψεγάδιαστοι, αλλά ανακάλυψαν κάτι πολύ πιο πολύτιμο: τη δύναμη του να είναι αληθινοί, παρόντες και συνδεδεμένοι με τα παιδιά τους.
Αν θα μπορούσε κανείς να περιγράψει αυτό το ταξίδι των δέκα εβδομάδων, θα το παρομοίαζε με την αρχαία ιαπωνική τέχνη του Kintsugi. Όταν ένα πολύτιμο κεραμικό σκεύος σπάει, οι τεχνίτες στην Ιαπωνία δεν το πετούν στα σκουπίδια. Αντίθετα, μαζεύουν τα κομμάτια του και τα κολλούν ξανά χρησιμοποιώντας μια πολύτιμη χρυσή κόλλα. Οι ρωγμές δεν κρύβονται· τονίζονται με χρυσάφι, κάνοντας το σκεύος ακόμα πιο ανθεκτικό, μοναδικό και όμορφο, ακριβώς επειδή κουβαλά την ιστορία του.
Στην καθημερινότητα μιας οικογένειας, οι «ρωγμές» είναι αναπόφευκτες. Είναι η ένταση μιας κουραστικής ημέρας, μια φωνή που ξέφυγε, μια διαφωνία ανάμεσα στα αδέρφια ή η πίεση των γιορτινών ημερών που συχνά μεγεθύνει τις δυσκολίες. Τα μέλη της ομάδας μας κάθισαν σε έναν κύκλο και αποφάσισαν να κοιτάξουν αυτές τις ρωγμές χωρίς ντροπή ή ενοχές, μαθαίνοντας να τις «επισκευάζουν» με το δικό τους χρυσάφι.
Μέσα από μια συνεχή και ρέουσα πορεία, η ομάδα έμαθε να αντικαθιστά τον «αυτόματο πιλότο» των νεύρων με την «Ιερή Παύση» – εκείνα τα πολύτιμα δευτερόλεπτα αναπνοής που μεσολαβούν ανάμεσα στην ένταση και την αντίδραση. Τα μέλη, εκπαιδεύτηκαν να μην κρίνουν τις αποτυχίες των παιδιών τους, αλλά να τις αγκαλιάζουν με τη μαγική λέξη «ΑΚΟΜΑ» (λέγοντας απαλά: «δεν το έχεις καταφέρει… ακόμα, αλλά είμαι εδώ για να προσπαθήσουμε μαζί»), χτίζοντας έτσι παιδιά που δεν φοβούνται το λάθος, αλλά μαθαίνουν από αυτό.
Παράλληλα, οι καθημερινοί καβγάδες και οι διεκδικήσεις των παιδιών σταμάτησαν να αντιμετωπίζονται ως προβλήματα και έγιναν το «κοινωνικό γυμναστήριο» του σπιτιού. Άφησαν πίσω τους τον παραδοσιακό ρόλο του αυστηρού «Δικαστή» που επιβάλλει ποινές και έγιναν υποστηρικτικοί «Μεσολαβητές», διδάσκοντας στα παιδιά τους την τέχνη της διαπραγμάτευσης και της συνύπαρξης.
‘Έμαθαν να ζητούν συγγνώμη από τα παιδιά τους χωρίς δικαιολογίες και χωρίς το αμυντικό «αλλά», αναλαμβάνοντας πλήρως την ευθύνη των δικών τους συναισθημάτων. Αυτή η αυθεντική επανόρθωση είναι ο «χρυσός» που θεραπεύει τον φόβο και τη σιωπή που συχνά ακολουθεί έναν καβγά, αφήνοντας το παιδί να νιώθει ασφαλές και αγαπημένο.
Στην τελευταία μας συνάντηση έχοντας καλλιεργήσει έναν κήπο γεμάτο νέες δεξιότητες, συνειδητοποίησαν ότι το να είσαι «ηγέτης» στο σπίτι σημαίνει να προσφέρεις τη ζεστασιά της αγκαλιάς σου και τη σταθερότητα των ορίων σου, σαν γερά κάγκελα σε μια γέφυρα που επιτρέπουν στο παιδί να περπατά ελεύθερα.
Η ομάδα ολοκληρώθηκε, αλλά όπως λέει και μια σοφή ιστορία του Ζεν: «Ο τέλειος κύκλος είναι αυτός που αφήνει ένα μικρό κενό στο τέλος. Γιατί αν έκλεινε ερμητικά, θα ήταν φυλακή. Το μικρό κενό είναι η πόρτα για να μπει το φως. Είναι ο χώρος που χρειαζόμαστε για να μεγαλώσουμε».
Με αυτή την υπόσχεση – να αγαπούν τις ατέλειές τους και να αφήνουν χώρο για το φως- οι 17 γονείς ανανέωσαν το ραντεβού τους σε ένα επόμενο μοναδικό ταξίδι.
Ο Συντονιστής της Ομάδας
Ανδρέας Μεδίτσκος
